|
IMIONA…
Rabbi Nachman z Bracławia —
ogień, który nie gaśnie…
W historii żydowskiej są sprawiedliwi, których imiona pozostają w księgach…
A są też tacy, których słowa nadal żyją w sercach ludzi…
Do nich należy Rabbi Nachman z Bracławia — człowiek, który żył zaledwie 38 lat, lecz zdołał rozpalić duchowy ogień, który nie gaśnie już od ponad dwóch stuleci…
Uczył czegoś, co wydaje się proste, lecz w rzeczywistości wymaga ogromnej siły duchowej:
cieszyć się, nawet gdy serce przechodzi przez ciemność.
Dziecko, które szukało Boga
Rabbi Nachman urodził się w 1772 roku w Medżibozu — miejscu, gdzie mieszkał jego wielki pradziad, Israel Baal Szem Tow, założyciel chasydyzmu.
Jego matka Fejga była wnuczką Baal Szem Towa, a ojciec rabbi Simcha pochodził z rodziny jego uczniów.
Już w dzieciństwie było jednak jasne:
Nachman nie zamierzał jedynie kontynuować tradycji — szukał Boga na swój sposób…
Jako chłopiec wychodził na pola i do lasów i tam rozmawiał z Najwyższym własnymi słowami.
Później ta praktyka otrzyma nazwę:
התבודדות — hitbodedut
czyli modlitwa w odosobnieniu — rozmowa człowieka z Bogiem tak, jak rozmawia się z bliskim przyjacielem.
Rabbi Nachman mówił:
“ההתבודדות היא מעלה עליונה וגדולה מן הכל.”
„Modlitwa w odosobnieniu jest najwyższym i największym ze wszystkich duchowych poziomów.”
Oblubieniec i nauczyciel
Zgodnie ze zwyczajami tamtych czasów Nachman ożenił się bardzo wcześnie — w wieku trzynastu lat.
Jego żoną została dziewczyna o imieniu Sasia.
I właśnie wtedy wydarzył się symboliczny epizod.
W wiosce zaczął rozmawiać z młodymi ludźmi o służbie Bogu.
Jeden z nich, prosty chłopak o imieniu Szimon, został jego pierwszym uczniem.
Tak rozpoczęła się droga nauczyciela.
Podróż do Ziemi Izraela
W 1798 roku rabbi Nachman odbył niebezpieczną podróż do Ziemi Izraela.
Był to czas wojen i niestabilności. Drogi morskie były pełne niebezpieczeństw.
Podczas silnego sztormu statek znalazł się na granicy zagłady.
Według przekazu rabbi Nachman powiedział:
„Jeśli Niebiański Sąd zdecydował, że mamy zginąć,
to my — ziemski sąd — odwołujemy ten wyrok”.
Burza ucichła.
„לא בשמים היא” — „Tora nie jest w niebie”
(Dewarim / Powtórzonego Prawa 30:12)
Historia ta jest potwierdzeniem talmudycznego stwierdzenia, że Tora nie jest w niebie.
Oznacza to, że Najwyższy dał ludziom duchową władzę działania — poprzez modlitwę, wiarę i sprawiedliwość.
Dlatego epizod ten nie mówi o zuchwałości, lecz o sile modlitwy sprawiedliwego, który wstawia się za ludźmi.
Później rabbi Nachman mówił, że właśnie ta podróż określiła jego duchową misję.
Nauka radości
Jedno z jego najsłynniejszych powiedzeń stało się symbolem całego ruchu bracławskiego:
מצוה גדולה להיות בשמחה תמיד
„Wielką micwą jest być zawsze w radości”.
Ale rabbi Nachman nie mówił o łatwej radości.
Znał cierpienie, wątpliwości i duchowe upadki.
Dlatego uczył:
אין שום יאוש בעולם כלל
„Na świecie nie istnieje całkowita rozpacz”.
Te słowa stały się ratunkiem dla wielu ludzi.
Nauczyciel przypowieści
Rabbi Nachman miał niezwykły talent — opowiadania mistycznych historii.
Mówił o:
— zagubionej księżniczce
— królach i wędrowcach
— siedmiu żebrakach
— ukrytych duszach
Przypowieści te zostały zapisane w księdze
סיפורי מעשיות — „Opowieści”
Pod baśniową formą kryją się głębokie idee kabalistyczne o duszy, wygnaniu i naprawie świata.
Nocna modlitwa w lesie
Pewnego razu uczniowie zauważyli, że rabbi Nachman często znika nocą.
Postanowili go śledzić.
Odchodził daleko w las, stawał między drzewami i modlił się tak żarliwie, że czasem padał na ziemię z płaczu.
Gdy uczniowie zapytali go o to, odpowiedział:
„Człowiek powinien czasem mówić do Boga tak, jak dziecko mówi do ojca”.
Próba radości
Rabbi Nachman uczył, że radość jest duchową siłą.
Pewnego razu powiedział uczniom:
„Kiedy człowieka ogarnia smutek — niech zacznie tańczyć”.
Uczniowie byli zdumieni.
On jednak wyjaśnił:
„Ciało może podnieść duszę”.
Ostatnie lata
W ostatnich latach życia rabbi Nachman ciężko zachorował na gruźlicę.
Przeniósł się do miasta Uman, gdzie podczas hajdamackich pogromów zostały zamordowane tysiące Żydów.
Powiedział uczniom:
„Moja dusza jest związana z duszami tych, którzy zginęli tutaj”.
Ostatnie słowa
Rabbi Nachman zmarł w 1810 roku, podczas święta Sukkot.
Przed śmiercią wypowiedział słowa, które stały się legendarne:
האש שלי תוקד עד ביאת המשיח
„Mój ogień będzie płonął aż do przyjścia Mesjasza”.
Jego niezwykła decyzja
Po jego śmierci wydarzyło się coś wyjątkowego.
W większości dynastii chasydzkich pojawia się nowy rebbe.
Ale chasydzi bracławscy wierzą, że ich rebbe pozostaje rabbi Nachman.
Dlatego w Bracławiu nie ma nowego duchowego przywódcy.
Ich nauczyciel jest ten sam co dwieście lat temu…
Dziedzictwo
Najważniejsze księgi jego nauczania:
ליקוטי מוהר״ן — Likutej Moharan
głębokie nauki duchowe
סיפורי מעשיות — Opowieści
mistyczne przypowieści
Każdego roku dziesiątki tysięcy ludzi przyjeżdżają do jego grobu w Umaniu na Rosz ha-Szana.
Jednak główny sens jego nauczania nie polega na pielgrzymce.
Chciał, aby człowiek odnalazł żywą więź z Bogiem wewnątrz siebie.
Jego słowa, które przetrwały wieki:
אם אתה מאמין שיכולים לקלקל – תאמין שיכולים לתקן
„Jeśli wierzysz, że można coś zniszczyć —
uwierz także, że można to naprawić”.
I być może właśnie dlatego jego ogień naprawdę nadal płonie…
Bo w świecie pełnym niepokoju i rozpaczy zawsze potrzebny jest głos, który mówi:
nawet w najgłębszej ciemności można zapalić światło…
_________________  Isaj40/9
Wstąpże na wysoką górę, zwiastunko dobrej nowiny Syjonie!
Podnieś mocno twój głos, zwiastunko dobrej nowiny Jeruzalem!
Podnieś głos, nie bój się!
Powiedz miastom judy: Oto wasz Bóg! .
|
